Beste Schaatsvrienden, (sponsors, donateurs, familie, vrienden, collega’s, ondersteuners e.v.a)

Hierbij het finale verslag van uw Marathonschaatser in bange dagen dday zaterdag 20 februari van 200 km rit op FlevOnIce te Biddinghuizen.

Klokslag 7.00 het startschot. Het gaat beginnen. Ik heb me wel voorgenomen om in het begin toch aardig door te rijden, omdat de weersvoorspelling is, dat het ’s-middag vanaf 13.00 harder zou gaan waaien (windkracht 4 of 5 ZW) sneeuwen en regenen. Als ik in het begin veel kilometers maak onder goede omstandigheden, dan hoef ik minder kilometers af te leggen onder slechte omstandigheden. Ofwel onder het motto "de eerste klap is een daalder waard".

Gelijk in het begin heb ik een lekker groepje te pakken, waarbij mijn hotelgast Robbert Bliek ook meerijdt. Na 5 rondjes van 5 km = 25 km eerste keer stempelen (5 stempels halen). Wat ’n gedrang mensen, het is maar een prestatietocht, rustig aan. Ik denk even rustig eten en drinken, want ik had gisteravond nog even de tips van Henk Angenent gelezen, dat dat heel belangrijk is.

Maar ik let even niet goed op en mijn groepje gaat er gelijk weer vandoor. Niks rustig aan dus. Enfin dan maar in mijn eentje en dan ik laat mij maar afzakken in een volgend groepje. Maar na 2 rondjes alléén rijden word ik nog steeds niet ingehaald door een volgend groepje. Dan maar samen met 2 anderen er proberen terug bij te komen. Dat lukt wonderwel vrij gemakkelijk, want we nemen goed steeds kop over kop over. Rondje 9 en 10 in de staart van het groepje uitgepuft en daar lekker achteraan meegereden.

Stempelen rondje 10. Ja nu goed opletten, want nu moet ik ze niet laten gaan. De tactiek is snel even wat thee weg drinken en daarna het eten onderweg vanuit mijn rugzak op te eten. Wat een fantastische kleding van Theo van der Helm Bad & Body toch met lekker veel zakken, zodat je goed allerlei zaken zoals vooral eten in kan stoppen.

Goh die gasten hebben zeker een looien pijp, want daar gaan ze alweer. Enfin een kwart van de thee maar niet opgedronken, bekertje weggegooid en erachter aan. Deze keer niet de aansluiting missen.

Gelukkig op tijd aangesloten bij een groepje van een man of 20. Gaat lekker, zelfs nog een tijdje op kop gereden, tenslotte moet iedereen op zijn tijd kopwerk verrichten. Onderweg nog Wim van der Weerd mede-ijsstrijder van IJVP nog tegengekomen, elkaar nog succes gewenst en handje gegeven. (prachtig gebaar Wim) Enfin bij rondje 15, na de afstempeling valt het groepje helaas helemaal uit elkaar.

Onderweg spreek ik met mijn mede hotelganger Robbert Bliek. Omdat we steeds samen in dezelfde groep zitten en als doel de 200 km hebben en ongeveer van hetzelfde kaliber zijn, besluiten we om in ieder geval bij elkaar te blijven en elkaar tot steun te zijn.

En dan het gaat steeds harder waaien en de andere omstandigheden worden ook steeds zwaarder. Eerst begint het hard te sneeuwen (zelf met skibril zag ik niets), wat later over gaat in regen. Toen snel maar in de eetpauze mijn regenjack aangedaan. De kwaliteit van het ijs wordt ook rapidement steeds slechter. Ongelooflijk sommige stukken worden gewoon yoghurt, waarin je in wegzakt. Niet te doen, het lijkt meer op klunen dan op schaatsen. Het wordt ook steeds drukker met mensen want op de 400 meter baan is er bijna geen doorkomen meer aan.

Ja hoor in rondje 28, daar ga ik een valpartij. We (Robbert en ik) besluiten om het rustiger aan te doen en dan maar kijken hoever we komen. Dramatisch dieptepunt is toch wel mijn val in ronde 30, na 150 km. De veegmachine heeft net een mooie sneeuwhoop gemaakt vanaf aansluiting van de 400 m baan op de 5 km baan, waarin ik natuurlijk met mijn linkerschaats in terecht kom. Pontificaal ga ik onderuit en beland ik in de sneeuwhoop en verzwik gelijk daarna mijn rechterenkel . De man van de veegmachine helpt me met een schuldig gezicht gelukkig overeind. Gelijk schiet de kramp in mijn benen. Ik enkt bijna aan opgeven. Maar dat woord verwijder ik gelijk maar uit mijn vocabulaire. Beetje verontwaardigd zeg ik tegen de man , hoe kan nou in vredesnaam de kwaliteit van het ijs zo snel schikbarend achteruitgaan. Hij zegt dat ze eraan gaan werken. Gelukkig is Robbert daar om mij over dit dieptepunt te helpen, door op mij te wachten. De daaropvolgende rondes verricht hij rustig in ons eigen tempo veel kopwerk. Robbert bedankt hiervoor. Gaandeweg herstel ik me steeds meer, maar ik krijg wel steeds meer last van mijn rechterenkel.

De organisatie roept onderwijl om dat ze de ijsmachines gaan aanzetten. Nou ja onbegrijpelijk Snelle Henkies!! dat had toch veel eerder gemoeten. Maar warempel in ronde 34 en 35 wort het ijs harder en kunnen we weer glijden. Dat geeft de burger toch weer moed.

Om 16.00 beginnen we met de laatste 5 rondjes van 5 km. De regen is gelukkig opgehouden, en warempel een zonnetje begint lichtjes te schijnen. Ook de wind gaat een beetje liggen. Het lijkt wel of de laatste 2 ronden wel zweven over het ijs, want het is echt genieten geblazen.

Tenslotte om 17.10 samen met Robbert over de finish gekomen. (zie foto) Uiteindelijk volbracht. Marieke en kids bedankt voor de bloemen. Het ontvangst was grandioos.

Tot slot wil ik iedereen sponsoren, donateurs, familie, (voetbal)vrienden, kennissen, collega’s van mijn werk Defensie en van Mariekes werk Buutzorg en nog vele anderen hartelijk bedanken voor jullie financiële bijdragen voor het goede doel en morele ondersteuning. De reacties waren hartverwarmend en dit evenement zal ik nooit vergeten.

Het was ontzettend leuk dat ik hieraan heb mee mogen doen. Ik ben echt een bevoorrecht mens.

Namens de nierstichting nogmaals mijn hartelijke dank aan jullie allen hiervoor,

Met vriendelijke groet,

Jullie IJsstrijder,

Martin van der Helm

�